( رئالیست ) با نظام مخصوصی که در زندگانی انسانی هست زندگی می‌کنند و چنانکه با ما در زندگی نوعی شرکت دارند ، در انجام دادن افعال نوعی و افعال ارادی نیز شرکت دارند و از همین جا می‌فهمیم که :

&gt می‌داند ، لکن در عین حال یک چیز را حقیقت می‌داند و آن " اراده " است و می‌گوید حقیقت جهان اراده است و انسان به حقیقت خودش که اراده‌ است بدون وساطت حس و عقل پی می‌برد . می‌گوید اراده در ذات خود یک حقیقت مطلق و مستقل بالذات و خارج از حدود مکان و زمان است و تمام حقایق جهان درجات و مراتب اراده می‌باشند. بنابراین شوپنهاور هر چند جهان " معلومات " را بی‌حقیقت می‌داند و از این جهت ایده آلیست خوانده می‌شود ، اما به یک جهان حقیقی قائل است که‌ ماوراء جهان معلومات است و آن جهان به وسیله حس و شعور و عقل دریافته‌ نمی‌شود و آن ، جهان اراده است و از این جهت می‌توان وی را " رئالیست‌ " خواند . شوپنهاور روی همین مبنای فلسفی ، درباب زندگی و لذت و عشق و زن و سعادت حقیقی ، عقاید مخصوصی دارد ، می‌گوید اراده که اصل و حقیقت جهان‌ است و واحد است مایه شر و فساد است زیرا همینکه به عالم کثرت آمد یگانه چیزی را که می‌خواهد ادامه هستی است پس ناچار به صورت خودخواهی و خودپرستی در افراد در می‌آید و این خودخواهیها با یکدیگر معارضه می‌کنند و نزاع و کشمکش و شر و فساد برمی‌خیزد . می‌گوید لذت امر عدمی و الم امر وجودی است و عشق دو جنس مخالف ( مرد و زن ) با یکدیگر مایه بدبختی است و حقیقتش اراده زندگی است که‌ می‌خواهد نسل را امتداد بدهد منتها برای آنکه افراد ، مصائب و ناملایمات‌ آن را متحمل شوند طبیعت افراد را می‌فریبد و دلشان را به لذات فریبنده‌ خوش می‌کند . می‌گوید فلسفه اینکه عاشق و معشوق می‌کوشند حرکات خود را از دیده اغیار مستور بدارند و نگاهها با هزاران احتیاط و نگرانی بین آنها رد و بدل‌ می‌شود این است که زندگی سراسر بدبختی است و عاشق و معشوق می‌خواهند این‌ بدبختی را با ادامه نسل ادامه دهند و به این وسیله جنایت فجیعی را مرتکب شوند و بدیهی است اگر عشق آنها نبود دنیا به پایان می‌رسید و مصائب جهان نابود می‌گشت . &gt