خورشيد، سجده شكر بجا مى‌آورد و اين سجده‌اش را طول مى‌داد تا خورشيد به بالاى آسمان بيايد. شب‌ها در بستر خود بسيار قرآن تلاوت مى‌كرد، به هر آيه بهشت و دوزخ مى‌رسيد، مى‌گريست و بهشت را از درگاه خدا طلب مى‌كرد و از آتش دوزخ به خدا پناه مى‌برد». [١]

از مهمترين بخش شكرگذارى همان شكر عملى است، كسانى كه اسراف و تبذير در زندگى آنهاست، و يا بخل مى‌ورزند و حقوق واجبه خود را ادا نمى‌كنند، يا نعمت‌هاى الهى را وسيله فخرفروشى بر ديگران قرار مى‌دهند اين افراد ناسپاسند، امّا كسانى كه نعمت‌ها را در جاى خود مصرف مى‌كنند بندگان شاكرى هستند.

از نكاتى كه در زمينه شكرگذارى در روايات ما بر آن تأكيد شده مسأله شكرگذارى در برابر مخلوق است. كسى كه به ديگران خدمت مى‌كند و نعمتى در اختيار او مى‌گذارد هر چند انتظار قدردانى و تشكّر نداشته باشد، وظيفه شخصى كه مشمول نعمت او شده، اين است كه با قلب و زبان و عمل از او قدردانى كند. لذا در حديثى از امام رضا عليه السلام مى‌خوانيم:

«مَنْ لَمْ يَشْكُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقينَ لَمْ يَشْكُرِ اللَّهَ عَزَّ وَجلّ‌

؛ كسى كه بخشنده نعمت را از ميان مخلوقين شكرگذارى نكند، شكر خداوند متعال را بجا نياورده است». [٢]

چرا كه مخلوق واسطه‌اى براى انتقال نعمت خدا به بندگان است و كسى كه شكر مخلوق را بجا نياورد در واقع شكر خدا را بجا نياورده است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند:

«مَنْ لَمْ يَشْكُرِ النَّاسَ لَمْ يَشكُرِ اللَّهَ‌

؛ كسى كه از انسان‌ها تشكّر نكند از خدا تشكّر نكرده است». [٣]

[١]. عيون اخبار الرضا عليه السلام، ج ٢، ص ١٨٢

[٢]. همان مدرك، ص ٢٤

[٣]. آثار الصادقين، ج ٩، ص ٤٦٥