منظور از عهد الهى در آيه، امامت است و چون در آيه فرموده است: «عهد من به ظالمين نمى رسد»، امام بايد معصوم از قبائح باشد. و منظور از ظالمين در آيه كسانى هستند كه ابتدا ظالم بوده اند ولى هدايت شده و بر ايمان مرده اند، چون قبيح است حضرت ابراهيم از خداوند امامت مشرك يا مرتد را بخواهد. پس نفى از ظلم مربوط به كسانى است كه از آغاز تا پايان زندگى ظلمى نكرده و لحظه اى شرك نورزيده اند. آيه دوم: سخن خداى تعالى درباره حضرت يوسف عليه السلام : «وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَن رَّءَا بُرْهَـنَ رَبِّهِ كَذَ لِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشَآءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ» . [١] بازداشتن بدى و زشتى از كسى كه خود را براى خدا خالص چيزى جز عصمت نيست، اما آيه اختصاص به يوسف عليه السلام ندارد، چون اعتبار به عموم لفظ است نه خصوص سبب، و از طرفى اهل بيت عليهم السلام در بالاترين مراتب اخلاص هستند. بنابراين بدى و ناپاكى از آنها به دور است. آيه سوم: آيه تطهير: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا» . [٢] اراده طهارت در اين آيه با اراده آن براى عموم مردم به دليل وجود حصر در آيه تفاوت دارد. رجس و طهارت استعاره از گناه و عصمت است، يعنى خداوند به اراده تكوينى خواسته كه اهل بيت عليهم السلام را از همه گناهان معصوم نگه دارد. اهل بيت هم طبق روايات فراوان از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله عبارت اند از: پيامبر صلى الله عليه و آله ، امام على عليه السلام ، حضرت فاطمه الزهرا عليهاالسلام و فرزندان آنها امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام و نه امام از نسل امام حسين عليه السلام . [٣]

بررسى ادعاى نزول آيه تطهير درباره زنان پيامبر صلى الله عليه و آله

از تلاش هايى كه براى كاستن شأن ائمه عليهم السلام شده است، ادعاى نزول آيه تطهير در شأن زنان پيامبر اكرم است. عكرمه اين قول را به ابن عباس نسبت داده [٤] و مشابه آن از

[١] سوره يوسف، آيه ٢٤.[٢] سوره احزاب، آيه ٣٣.[٣] از جمله ر.ك: مسند احمد، ج ٤، ص ١٠٧؛ صحيح مسلم، ج ٧، ص ١٣٠؛ الخصائص، النسائى، ص ٤٩.[٤] جامع البيان، ج ٢٢، ص ٧.