حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٣٢ - متن رساله

ما تردّدت فى شى‌ء أنا فاعله كتردّدى فى قبض روح عبدى المؤمن فإنّه يكره الموت وأنا أكره مسائته.[١]

و در بعضى ديگر از كتب، به اين طريق است كه:

وما تردّدت فى شى‌ء أنا فاعله كتردّدى فى قبض نفس المؤمن يكره الموت فأكره مسائته ولابدّ له.[٢]

و در بعضى از كتب «فى وفات المؤمن»[٣] است و در بعضى از كتب است كه:

اللّهم صلّ على محمّد وآل محمّد اللّهم إنّ رسولك الصادق الأمين قال إنّك قلت: ما تردّدت فى شى‌ء أنا فاعله كتردّدى فى قبض روح عبدى المؤمن يكره الموت وأكره مسائته.[٤]

و اصل اشكال در نسبت دادن تردّد است- كه از صفات مخلوقات است- به خداوند- جلّ جلاله- و تحقيق مقصود، موقوف است بر بيان پنج مطلب:

اوّل: علّت نسبت دادن تردّد است به خداوند- جلّ شأنه-؛

دوم: عيب نسبت دادن تردّد است به جناب اقدس او؛

سوم: رفع اين عيب است به نوعى كه اشكالى باقى نماند؛

چهارم: بيان اسباب تردّد مؤمن است؛

پنجم: بيان اسباب رفع تردّد است از مؤمن.

مطلب اوّل: علّت نسبت دادن تردّد به جناب اقدس الهى، اين است كه در آن وقت كه حكمت بالغه الهيّه، اقتضاى قبض روح بنده مؤمن كند، لابدّ بايد قبض روح او شود؛

[١]. با اين تعبير، در اين مصدر ديده شد: علم اليقين، ملّامحسن فيض كاشانى( م ١٠٩١ ق)، قم: بيدار، ج ٢، ص ٨٥١

[٢]. التّوحيد، شيخ صدوق، تهران: مكتبة الصدوق، ص ٣٩٩( با اندكى تفاوت)

[٣]. وسائل الشّيعة، ج ٢، ص ٦٤٤، ب ١٩، ح ١؛ بحار الأنوار، ج ٥، ص ٢٨٤، ح ٣ و ج ٦٧، ص ١٥٥، ح ١٥

[٤]. بحار الأنوار، ج ٨٦، ص ٧، ح ٧( به نقل از فلاح السائل)؛ مستدرك الوسائل، ج ٥، ص ٧٦، ح ٥٣٩٠