دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٨

آرزوى حقيقى تو منم . تو مرا كه كمال مطلق هستم ، مى خواهى و نمى دانى . همه آرزوها به من ختم مى شود [١] و بدين جهت ، اهل معرفت، به من عشق مى ورزند [٢] و نهايت آرزوهاى آنان ، بلكه بالاتر از آرزوى آنان منم . [٣] اگر با من پيوند برقرار كردى ، در دنيا و آخرت ، كامياب خواهى شد . [٤] در قرآن كريم آمده است : «مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِندَ اللَّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالْاخِرَةِ. [٥] و هر كس پاداش دنيا را بخواهد ، پاداش دنيا و آخرت ، نزد خداست» . در آيه ديگر، ياد خدا، آرامش دهنده انسان ها معرّفى شده است : «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ. [٦] آگاه باش كه با ياد خدا ، دل ها آرامش مى يابند» . همچنين خداوند مى فرمايد : اگر مرا فراموش كنيد، در حقيقت ، خود را فراموش كرده ايد : «نَسُواْ اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ . [٧] خدا را فراموش كردند. پس خدا هم خويشتنِ آنها را از يادشان بُرد» . و در اين صورت ، انسان، به هر آرزويى از خواسته هاى خود دست يابد ، احساس آرامش نخواهد داشت : «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِى فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا . [٨]