٤٤٤.امام صادق عليه السلام : اگر پيشوايى كه از جانب خداوند عز و جل منصوب گشته و حكمران عادلى كه اين پيشوا او را بر مى گمارد ، از كسى كمك بخواهند ، بر آن شخص واجب است كه او را كمك كند و هر گاه او را بر كارى بگمارد ، بايد آن [مسئوليت] را بپذيرد و طبق فرمانى كه به او مى دهد ، برايش كار كند. كمك كردن به او در [كارهاى ]حكومتش ، طاعتى از طاعت هاى خداست و درآمدى كه از اين راه به دست مى آورد ، حلال و مشروع است، و كار كردن براى پيشوايان ستم و باطل و كسانى كه آنان مى گمارند، و كسب درآمد از اين راه ، حرام و نامشروع و معصيت خداوند عز و جل است.

٤٤٥.امام صادق عليه السلام : عدّه اى خدمت پدرم عليه السلام آمدند و گفتند: حدّ (مقام) امام چيست؟ فرمود: «حدّ (مقام) او، بزرگ است. هر گاه نزد او مى رويد ، احترامش كنيد و بزرگش بداريد و به هر چه گفت ، ايمان بياوريد» .

٤٤٦.امام رضا عليه السلام ـ در باره عدّه اى كه عبد اللّه بن جُندَب در توصيف آنها گفت كه برادران او [و شيعه ]بودند و سپس به جرگه مخالفان پيوستند ـ :وظيفه آنان در اين باره ، آن بود كه هنگام سرگردانى درنگ كنند و آنچه را نمى دانستند ، به داناى آن و استنباط كننده اش ارجاع دهند؛ چرا كه خداوند در كتاب استوارش مى فرمايد: «اگر آن را به پيامبر و اولياى امر خود ارجاع دهند ، قطعا از ميان آنان، كسانى اند كه [مى توانند درست و نادرستِ] آن را در يابند» . مقصود ، خاندان محمّد عليهم السلام است. اينان اند كسانى كه از قرآن استنباط مى كنند و حلال و حرام را مى شناسند، و اينان حجّت خدا بر خلق اويند.