٢٧٢٢.الإرشاد: هنگامى كه ابن زياد، سر امام حسين عليه السلام را براى يزيد فرستاد، عبد الملك بن ابى حُدَيث سُلَمى را خواست و گفت:... به مدينه، نزد عمرو بن سعيد بن عاص برو و مژده كشته شدن حسين را به وى بده. عبد الملك گفت: وقتى بر عمرو بن سعيد وارد شدم، گفت: پشت سرت چه خبر؟ گفتم: خبرى كه امير را خشنود مى كند ! حسين بن على ، كشته شد. عمرو به من گفت: برو و فرياد بزن كه : حسين ، كشته شد. آن را فرياد كشيدم . به خدا سوگند، فغانى را همانند فغان و ناله بنى هاشم در داخل خانه هايشان براى حسين ـ وقتى خبر كشته شدن او را شنيدند ـ نشنيده ام.

٢٧٢٣.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عَوانة بن حَكَم ـ: عبيد اللّه بن زياد، وقتى حسين بن على عليه السلام را كشت و سرش براى او فرستاده شد، عبد الملك بن ابى حارث سُلَمى را خواست و به او گفت: به مدينه نزد عمرو بن سعيد بن عاص برو و مژده كشته شدن حسين را بده . عمرو بن سعيد بن عاص، آن روز ، امير مدينه بود! عبد الملك، داشت تعلّل مى كرد كه عبيد اللّه به او تَشَر زد ـ و عبيد اللّه چنان بود كه نمى شد روى حرف او حرف زد ـ و گفت: به مدينه برو و كسى جلوتر از تو، خبر را نرسانَد . آن گاه به وى چند دينار هم داد و گفت: تعلّل نكن و اگر سوارى ات (مَركبت)، از راه باز ايستاد، سوارى ديگرى بخر. عبد الملك گفت: به مدينه آمدم. مردى از قريش، مرا ديد و گفت: چه خبر؟ گفتم: خبر ، نزد امير است. گفت: «همه از خداييم و همه به سوى او باز مى گرديم» . حسين بن على ، كشته شد. بر عمرو بن سعيد وارد شدم. گفت: پشت سرت چه خبر؟ گفتم: چيزى كه امير را خشنود مى كند ! حسين بن على، كشته شد. به من گفت: خبر كشته شدن او را جار بزن . من خبر كشته شدن حسين را جار زدم. به خدا سوگند، هرگز آه و فغانى را همانند آه و فغان زنان بنى هاشم در خانه هايشان براى حسين عليه السلام ، نشنيده بودم.