٢٦٩٥.عيون أخبار الرضا عليه السلام ـ به نقل از ريّان بن شَبيب ـ: در روز اوّل محرّم، بر امام رضا عليه السلام وارد شدم. فرمود: «اى پسر شَبيب ! آيا روزه اى؟» . گفتم : نه . فرمود: «اين، همان روزى است كه در آن ، زكريّا عليه السلام ، پروردگارشت را خواند و گفت : «پروردگارا ! از جانب خود ، نسلى پاك به من عطا كن ، كه تو همانا شنواى دعايى» . خداوند، دعايش را به اجابت رسانْد و به فرشتگان ، دستور داد كه به زكريّا عليه السلام ندا در دهند، «در حالى كه در محراب به نماز ايستاده بود: خداوند ، تو را به يحيى مژده مى دهد!» . پس هر كس امروز را روزه بگيرد و آن گاه، خداوندت را بخواند، خدا، دعاى او را اجابت مى كند، همان گونه كه براى زكريّا عليه السلام اجابت كرد» . آن گاه فرمود: «اى پسر شَبيب ! محرّم، ماهى است كه مردم دوران جاهلى، ستم و جنگ را در آن تحريم مى كردند ؛ امّا اين امّت، حرمت آن را نشناختند و حرمت پيامبرش را نگه نداشتند. در اين ماه، فرزندان او را كشتند و زنانش را به اسارت گرفتند و بار و بنه اش را غارت كردند. خداوند ، هرگز آنان را نيامرزد ! اى پسر شَبيب ! اگر براى چيزى گريه مى كنى، براى حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام گريه كن . او، همانند قوچ ، سر بُريده شد و هجده مرد از خانواده اش همراه او كشته شدند و همانندى در زمين نداشتند. آسمان هاى هفتگانه و زمين ها، براى كشته شدنش گريستند و چهار هزار فرشته براى يارى اش به زمين فرود آمدند ؛ امّا به آنان اجازه داده نشد. آنان در كنار قبر حسين عليه السلام ، آشفته و پريشان حال، به سر مى بَرند تا قائم عليه السلام برخيزد . آنان از ياران او خواهند بود و شعارشان اين است: «يا لثارات الحسين ؛ اى خونخواهان حسين!». اى پسر شَبيب ! پدرم، از پدرش، از جدّش [امام باقر عليه السلام ] برايم نقل كرد كه وقتى جدّم حسين ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ كشته شد، آسمان ، خون گريست و خاك، سرخ شد. اى پسر شَبيب ! اگر براى حسين عليه السلام ، چنان گريه كنى كه اشك هايت بر گونه ات جارى شوند، خداوند ، همه گناهانت را از كوچك و بزرگ، و كم و زياد ، مى آمرزد» . اى پسر شَبيب ! اگر خوش حال مى شوى كه خداى عزوجل را ملاقات كنى و گناهى نداشته باشى، حسين عليه السلام را زيارت كن. اى پسر شَبيب ! اگر خوش حال مى شوى كه در غرفه هاى ساخته شده در بهشت ، با پيامبر صلى الله عليه و آله ساكن باشى، قاتلان حسين عليه السلام را لعن كن. اى پسر شَبيب! اگر خوش حال مى شوى كه ثوابى همانند شهيدشدگان با حسين بن على عليه السلام داشته باشى، هر وقت ياد حسين عليه السلام افتادى، بگو: اى كاش با آنها مى بودم و به رستگارى بزرگى ، نايل مى شدم! . اى پسر شَبيب ! اگر خوش حال مى شوى كه با ما در درجه هاى عالى بهشت باشى، براى اندوه ما، اندوهگين باش و براى خوش حالى ما، خوش حال باش و همواره، ولايت ما را داشته باش. پس اگر مردى سنگى را [هم] دوست داشته باشد، خداى عزوجل او را در قيامت ، با آن، محشور مى كند».