٢٥٣٩.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عبد اللّه بن عوف بن احمر ازدى ـ: وقتى حسين بن على عليه السلام كشته شد و ابن زياد از اردوگاهش نُخَيله [١] باز گشت و وارد كوفه شد،شيعيان به سرزنش خود و اظهار پشيمانى پرداختند و متوجّه شدند كه خطاى بزرگى مرتكب شده اند كه حسين عليه السلام را دعوت كردند تا يارى اش كنند ؛ امّا [پس از آمدن ، ]رهايش كردند و او در كنار آنها كشته شد و كمكش نكردند . نيز احساس كردند كه ننگ و گناهشان در كشتن حسين عليه السلام ، جز با كشتن قاتلان او و يا با كشته شدن در اين راه، قابل شستشو نيست .

٢٥٤٠.تذكرة الخواصّ: وقتى حسين عليه السلام كشته شد، شيعيان به جنبش در آمدند و گريستند و ديدند كه نجات آنها و پاك شدنشان از ننگ و گناه، جز با كشتن قاتلان حسين عليه السلام و يا كشته شدن تا نفر آخر در اين راه ، ميسّر نيست.

٢٥٤١.ذَوب النُّضار: عراقى ها به خاطر يارى نكردن حسين عليه السلام ، حيرت زده و متأسّف و پشيمان شدند.

[١] لشكرگاه كوفه، در نزديكى كوفه در راه شام (ر . ك : نقشه شماره ٤ در پايان جلد ٥) .