٢٦٠٢.تاريخ الطبرى ـ به نقل از عامر شَعبى ، در يادكرد قيام مختار ـ: عمرو بن حَجّاج زُبَيدى ـ كه از حاضران در صحنه كشته شدن حسين عليه السلام بود ـ از خانه بيرون آمد و سوار بر مركبش شد و رفت و راه شَراف و واقصه را در پيش گرفت و تا كنون ديده نشده و معلوم نشد كه زمين ، او را بلعيد و يا به تير آسمانى (غيبى) ، گرفتار آمد .

٢٦٠٣.البداية و النهاية ـ در بيان رخدادهاى سال ٦٦ هجرى ـ: عمرو بن حَجّاج زُبَيدى ـ كه از جمله حاضران در صحنه كشته شدن حسين عليه السلام بود ـ گريخت و معلوم نشد كه به كدام سرزمين رفت.

٢٦٠٤.البداية و النهاية: ياران عمر بن سعد، مانع دستيابى ياران حسين عليه السلام به آب شدند . در گُردان آنان، عمرو بن حَجّاج بود و حسين عليه السلام آنها را به دچار شدن به تشنگى ، نفرين كرد. اين مرد، از شدّت تشنگى مُرد.

٢٦٠٥.الأخبار الطوال: عمرو بن حَجّاج ـ كه از سران قاتلان حسين عليه السلام بود ـ گريخت و قصد عزيمت به بصره را داشت كه از سرزنش بصريان ترسيد و راهش را به سوى سَراف ، كج كرد. ساحل نشينان، به وى گفتند: از پيش ما برو كه ما از مختار ، بيمناكيم. او هم از پيش آنها رفت و آنان خود را سرزنش كردند و گفتند: كار بدى كرديم ! پس عدّه اى از آنها سوار بر مركب هايشان در جستجوى وى برآمدند تا وى را برگردانند ؛ ولى او وقتى آنها را از دور ديد، گمان كرد كه ياران مختارند . پس به بى راهه اى در ريگستان، به جايى به نام بُيَيضه روى آورد و اين ، در هوايى بسيار داغ بود. بُيَيضه در ميان آبادى هاى بنى كلب و بنى طَى قرار داشت. او در آن جا اندكى خوابيد و تشنگى، او و همراهانش را از پاى در آورد.