٢٦٩٦.الإقبال: مى گويم: اى بسا كسى چنين بگويد كه : چه خوب است اندوهى را كه از اوّل دهه محرّم و قبل از زمان كشته شدن امام عليه السلام روا مى دارند، پس از روز عاشورا و به منظور تجديد خاطره شهادت امام عليه السلام نيز داشته باشند. پس مى گويم: اوّلِ دهه، اندوه به خاطر نگرانى از وضعيتى است كه براى او ايجاد شده است ؛ ولى وقتى كشته شد ـ كه درودهاى خدا بر او و خاندانش باد ـ ، مشمول اين سخن خداى متعال مى شود: «و گمان مبر كه كشته شدگان در راه خدا، مردگان اند ؛ بلكه زندگان اند و در پيشگاه خدا، روزى داده مى شوند و به آنچه خداوند از فضلش به آنها داده، خشنودند، و كسانى كه پس از آنها هنوز به آنها نپيوسته اند، مژده مى دهند كه: بيمى بر آنان نيست و اندوهگين نمى شوند» ، و هنگامى كه آنها به خوش بختى شهادت، خوش حال شدند، سهيم شدن در خوش حالى آنان پس از كشته شدنشان، لازم است تا با آنان به خوش بختى نايل شويم.

١ / ٣

سال اندوه

٢٦٩٧.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : سالى كه حسين عليه السلام در آن كشته شد (يعنى سال ٦١ هجرى) ، «سال اندوه» نام گذارى شد.

٢٦٩٨.التذكرة، قُرطُبى: اتّفاق نظر است كه حسين عليه السلام در روز عاشورا، دهم محرّم سال ٦١ ـ كه «سال اندوه» ناميده شده ـ ، كشته شد.