دارند ، ايجاب مى كند كه عزادارى براى ايشان ، دليلى بسيار فراتر از اظهار محبّت به اهل بيت عليهم السلام داشته باشد ؛ بلكه از نگاه سيّد بن طاووس ، اگر لزوم پيروى از فرمان قرآن و سنّت نيز نبود ، اظهار محبّت نسبت به اهل بيت عليهم السلام ايجاب مى كرد كه به دليل منزلت والايى كه امام حسين عليه السلام و يارانش به واسطه شهادتْ بِدان دست يافتند ، اظهار مسرّت و شادمانى كنيم . وى مى نويسد : اگر نبود كه پوشيدن لباس سوگوارى و مصيبت ، به خاطر از ميان رفتن نشانه هاى هدايت و تأسيس پايه هاى گم راهى ، و تأسّف بر سعادتى كه از دست داديم و افسوس بر چنين شهادتى ، پيروى كردن از فرمان قرآن و سنّت است ، ما در برابر آن نعمت بزرگ ، لباس شادى و خوش حالى مى پوشيديم ، و چون در بى تابى و سوگوارى ، خشنودىِ صاحب روز معاد نيز هست و نيكان در آن ، غرضى دارند ، ما لباس عزا پوشيديم و همواره اشك ريختيم و به چشم هايمان گفتيم : «همواره بگِرييد» و به دل هايمان گفتيم : «همانند زنانِ جوانْ از دست داده ، ماتم بگيريد» . [١] بنا بر اين ، بايد ديد حكمتِ آن همه تأكيد بر عزادارى و گريه براى ابا عبد اللّه عليه السلام چيست ؟ حكمت شهادت او، هر چه باشد ، حكمت عزادارى براى او نيز هست .

حكمت شهادت امام حسين عليه السلام

اصلى ترين علّت قيام و شهادت امام حسين عليه السلام ، مبارزه با نادانى است. بر پايه آنچه بسيارى از منابع معتبر ، در اين باره، از امام صادق عليه السلام گزارش كرده اند ، ايشان ، در دعايش به درگاه خداوند مى گويد : وَ بَذَلَ مُهجَتَهُ فيكَ لِيَستَنقِذَ عِبادَكَ مِنَ الجَهالَةِ وَحَيرَةِ الضَّلالَةِ . [٢]

[١] تحف العقول : ص ١٧١ . نيز ، ر . ك : دانش نامه عقايد اسلامى : ج ٢ ص ٣١٠ ح ١٤٣١ .[٢] «قُل لَا أَسْـئلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى» (شورا :آيه ٢٣) .[٣] الملهوف : ص ٨٣ .[٤] ر . ك : ج ١٢ ص ٩٢ ح ٣٤٧٣ .[٥] ر. ك: ج ٣ ص ٣٢٣ (بخش هفتم / تحليلى در باره اهداف قيام امام حسين عليه السلام).[٦] ابراهيم : آيه ١ .[٧] ر. ك: دانش نامه عقايد اسلامى: ج ٢ ص ٤١ (بخش سوم / فصل سوم / نشانه هاى نادانى) .[٨] ابراهيم : آيه ٥ .[٩] غرر الحكم : ح ٨١٩ .