٢٥٩٩.تاريخ دمشق ـ به نقل از يعقوب بن سُفيان ـ: در چنين روزى، در سال ٦٧ [هجرى] ، حُصَين بن نُمَير كشته شد... . ابو سليمان بن زُبَر به ما خبر داد و گفت: در باره سال ٦٦ ، گفته اند كه : در آن، عبيد اللّه بن زياد و حُصَين بن نُمَير كشته شدند . ابراهيم بن اَشتر ، آنها را كشت و سرشان را براى مختار فرستاد . مختار هم آن سرها را براى ابن زبير فرستاد و آنها در مدينه و مكّه آويخته شدند .

٢٦٠٠.تاريخ دمشق ـ به نقل از ابو سَلَمه سعيد بن يزيد ـ: مختار، سرِ ابن زياد و سرهاى تعدادى از اَشراف شام، از جمله حُصَين بن نُمَير كِندى ـ كه با ابن زبير جنگيد و براى او مَنجنيقْ نصب كرد ـ را براى ابن زبير فرستاد . ابن زبير گفت: سر هر يك از آنها را در همان جايى بياويزيد كه از آن جا ما را سنگباران كردند.

٦ / ٦

عمرو بن حَجّاج

عمرو بن حَجّاج بن عبد اللّه بن عبد العزيز بن كعب مَذحِجى زُبَيدى، از سران كوفه و شوهر خواهر هانى بن عروه بود. وى از جمله كسانى بود كه براى امام حسين عليه السلام نامه نوشت و ايشان را به كوفه دعوت كرد ؛ ولى پس از اندك زمانى، تغيير موضع داد و از ياران ابن زياد شد، تا جايى كه ابن زياد ، او را به فرماندهى جناح راست سپاه عمر بن سعد در كربلا برگزيد. [١] او در كربلا با سوارانش، آب را بر امام حسين عليه السلام و يارانش بست و با عبّاس عليه السلام جنگيد و در روز عاشورا سپاهش را بر ضدّ امام حسين عليه السلام تحريك كرد. او راه چيره شدن بر ياران دلير و جنگجوى امام حسين عليه السلام را سنگباران كردن آنان و تاختن يكباره بر آنها ، و نه مبارزه و درگيرىِ تن به تن دانست و اين نقشه را با موافقت عمر بن سعد ، عملى ساخت و خود با لشكرش بر جناح چپ لشكر امام عليه السلام ـ كه فرماندهى آن با مُسلم بن عَوسَجه بود ـ يورش برد و مسلم در اين يورش، نقش بر زمين شد [٢] . عمرو بن حَجّاج در روز عاشورا به امام حسين عليه السلام توهين كرد و ايشان را «خارجى (خارج شده از دين)» ناميد . او پس از واقعه عاشورا، از جمله حاملان سرهاى شهدا به كوفه بود. عمرو ، سرانجام، در قيام مختار، فرار كرد و بنا به گزارشى ، به نفرين امام حسين عليه السلام گرفتار شد و از شدّت تشنگى ، در بيابان ، هلاك گرديد و بنا به گزارشى ديگر، در دو راهى كوفه و بصره ناپديد شد و ديگر هيچ كس ، او را نديد.

[١] او ، با اين كه شوهرخواهرهانى بن عروه بود ، ولى با ابن زياد، همكارى كرد و با دادن خبر دروغين سلامت هانى ، مانع يورش قبيله مَذحِج به قصر ابن زياد شد .[٢] ر. ك : ج٤ ص١٣ (بخش هفتم / فصل سوم / نامه كوفيان به امام عليه السلام و دعوت او به قيام) و ج٤ ص١٨٩ (فصل چهارم / گرفتار شدن هاني و ماجراهاي او) و ج٥ ص٤٢٥ (بخش هشتم / فصل يكم / نقش عبّاس عليه السلام در رساندن آب به لشكر امام عليه السلام ) وج٦ ص ٧٩ ( فصل دوم / رويارويي لشكر هدايت ولشكر گم راهي) وص ١٤٣ (قوت جنگ ياران امام عليه السلام )و ص١٤٦ ( شدّت جنگ در نيمه روز) و ص ٣٦٢ ( فصل سوم / مسلم بن عوسجة (.