شروع كرد امّا در ايام نوجوانى نبايد فرد وابسته به تشويق باشد تا اعمال و آداب دينى را انجام دهد. بلكه آموزش دينى خصوصاً نماز بايد منجر به ايجاد شوق درونى، بيدارى وجدان، لذت معنوى، ارضاى حس حقيقت‌جويى و كمال‌طلبى فرد باشد. تا تربيت پايدار و اصيل بوده و از آسيب‌ها مصون بماند.
تحقيقات نشان مى‌دهد كه تشويق، خصوصاً در نزد ديگران باعث پيشرفت و تداوم عمل مى‌شود. طى تحقيقاتى، چهار گروه كودك را در معرض چهار نوع روش مختلف درباره تشويق و تنبيه آزمايش كردند:
١- تشويق در نزد ديگران.
٢- سرزنش در نزد ديگران.
٣- خنثى در نزد ديگران.
٤- گروه مشاهده‌گر.
نتيجه تحقيقات نشان داد كه گروه اول و دوم در كارشان پيشرفت داشتند. (پيشرفت گروه دوم پس از چند روز كاهش يافت ولى گروه اول پيشرفتش ادامه داشت)، گروه سوم مقدار كمى پيشرفت داشتند و گروه چهارم از همه كمتر پيشرفت داشتند. «١» بنابراين اگر بخواهيم كودكان و نوجوان به نماز تمايل پيدا كرده و اين عمل صالح و نيكو را به‌طور مداوم انجام دهند، تشويق صحيح مى‌تواند ما را در رسيدن به اين هدف يارى نمايد.
تشويق در فرهنگ اسلامى: در تربيت اسلامى تشويق امرى مسلم و