و پاى‌بند باشند، به يقين كودك و نوجوان در چنين فضايى رشد معنوى يافته و به وظايف الهى و عبادت با پروردگار مشتاق مى‌شود.
به يك معنى مى‌توان گفت كه معلم بيشترين نقش و تأثير را بر روحيات، عقايد، اخلاق و رفتار كودك و نوجوان دارد تاحدى كه نظر و عمل معلم براى آنان حجت بى‌بديل است.
طبق تحقيقات «١» به‌عمل آمده، دبيران دينى در گرايش نوجوانان به نماز داراى نقش مؤثرى بوده‌اند. در ذيل برخى از عوامل اين تأثيرگذارى را به ترتيب برمى‌شمريم:
١- تلاش آنها در آگاه كردن دانش‌آموزان نسبت به اهميت و اسرار نماز.
٢- شخصيت علمى و ميزان توانايى دبيران دينى در پاسخگويى به سؤال‌هاى مذهبى و دينى نوجوانان.
٣- محبوبيت دبيران دينى، نزد دانش‌آموزان.
٤- مطابقت بين گفتار و عمل دبيران دينى (الگوپذيرى).
٥- يادآورى مكرر دبيران دينى درباره نماز.
همچنين نقش توصيه‌ها و سفارش‌هاى دبيران غيردينى در مورد نماز و تأثير حضور آنان در نماز جماعت مدرسه، در گرايش دانش‌آموزان به نماز مؤثر بوده است. همچنين تطابق بين گفتار و عمل دبيران غير دينى بيش از تطابق گفتار و عمل دبيران دينى در گرايش آنان به نماز مؤثر است. «٢» علاوه بر عوامل مذكور، تأثير عواملى همچون تحويل نگرفتن،