٦- كودكى كه براى زشتى عملى، كتك مى‌خورد، به خاطر درد و رنجى كه متحمل شده، ممكن است به ظاهر كارى را ترك يا عملى را انجام دهد امّا در پنهان و در واقع دوباره كار خلاف را تكرار مى‌كند.
٧- تنبيه به‌تدريج باعث بى‌ارادگى، منفى‌گرايى، بى‌تفاوتى نسبت به ديگران، عدم جستجو و كنجكاوى نسبت به مسائل، كاهش خلاقيت و ابتكار رشد و شكوفايى و عدم اطمينان به خود مى‌شود.
٨- اگر كودك نسبت به موضوع نماز تنبيه شود، علاوه بر آثار سوء ديگر، نسبت به اصل نماز در آينده زندگى خود بدبين شده و نوعى تنفر پيدا مى‌كند.
٩- تنبيه باعث مى‌شود كه كودك و نوجوان براى بزرگ‌ترها احترام قايل نباشد و به آنان اعتماد نكند. در اين صورت والدين براى ادامه تربيت آنان به نماز دچار مشكل بيشترى خواهند شد.
در هر صورت تنبيه سازنده، كارى است پيچيده و دقيق و كودك و نوجوان همچون غنچه‌اى است لطيف و با طراوت- پس بايد با شناخت و به‌كارگيرى درست شيوه‌هاى تشويق، و با صبر و انديشه تلاش نمود و آنان را با شگردهاى صحيح به‌سوى نماز هدايت كرد، و از تنبيه با توجه به همه جوانب آن در حد اندك و ضرورت بهره جست و مجدداً با روابط دوستانه تربيت را ادامه داد. قطعاً با به‌كارگيرى روش‌هاى صحيح نياز چندانى به تنبيه نخواهد بود. زيرا كودك و نوجوان با فطرت پاك خود، و الگوپذيرى و همانندسازى. به نماز عشق مى‌ورزد و نماز خواندن را كمال نفسانى و ارزش معنوى براى خود مى‌داند.