١- تشويق بايد به دور از خرافات و افكار نادرست و با توجه به ابعاد فرهنگ اسلامى و اصول روشن و مسلم علمى صورت گيرد.
٢- جامع‌نگرى در تشويق ضرورت دارد. يعنى در تشويق كودك و نوجوان به نماز، بايد به عواملى همچون سطح هوش، سن، زمينه‌هاى خانوادگى، محيط اجتماعى، نظام ارزشى و رفتارى درست و مانند آن توجه و دقت داشت.
٣- لازم است تشويق مطابق با انگيزه‌ها و تمايلات كودك باشد.
مثلًا اگر به آزادى بيشتر در منزل تمايل دارد، مى‌توان آن را مشروط به اقامه نماز كرد.
٤- در تشويق لازم است اصل عمل كودك مورد تشويق واقع شود.
اگر كودك نماز مى‌خواند، نماز خواندن او مورد تشويق قرار گيرد. مثلًا مى‌توان گفت از اينكه نماز را به مواقع خواندى از تو راضى هستم و تو را دوست دارم.
٥- كودك علت و هدف تشويق را درك كند. مثلًا اگر براى نماز خواندن مورد تشويق واقع شد به‌طور صريح و روشن به او گفته شود نماز و شكوفه‌هاى زندگى ١٠٧ الف - تشويق ص : ٩٥ تا تشويق مؤثر گردد.
٦- تشويق در ميان همسالان و دوستان، مؤثرتر از تشويق در تنهايى است. اگر كودك و نوجوان در جمع خانواده، فاميل، دوستان و نيز در مدرسه به‌خاطر نماز تشويق شود اثر بسيار سازنده‌اى خواهد داشت.
٧- تشويق بايد به اندازه، به موقع، واقعى، بجا و مناسب صورت گيرد. يعنى تشويق نبايد حالت تكرار و عادت، براى فريب دادن، و در