افسردگى، فقر، انگيزه‌هاى حياتى، بى‌تفاوتى، اضطراب، كم‌رويى، ناتوانى‌هاى اجتماعى، احساس غرور، خود بزرگ‌بينى، برترى‌جويى، تفاخر، رفاه‌زدگى، پرتوقعى، رسيدگى و حمايت‌هاى افراطى از جانب اعضاى خانواده و مانند آن، نمى‌توانند خود را در رديف شكرگزاران قرار داده و از زحمات و خوبى‌هاى ديگران حتى والدين خويش سپاسگزارى نمايند. «١» علاوه بر موارد مذكور، اگر والدين بتوانند با مهربانى و به زبان ساده، شكرگزارى را به فرزندان خويش بياموزند، گامى مهم در پرورش روحيه سپاسگزارى در آنها برداشته‌اند. مثلًا مى‌توانند بگويند، «بهتر است از مادرت تشكر كنى»، «به بابا بگو متشكرم»، «از معلمت سپاسگزارى كن». و از اين طريق نعمت‌هاى خداوند را به او يادآور گردند و با بهره‌گيرى از اينگونه موارد روح سپاسگزارى از خداوند رادر او بيدار و تقويت كنند تا او درك كند كه نماز يكى از راه‌هاى تشكر و سپاسگزارى از خداوند سبحان است.
سخن كوتاه اينكه اگر والدين با احساس مسؤوليت، فضايى سالم و به دور از هرگونه آلودگى معنوى را در محيط خانوادگى ايجاد كنند و با اصلاح و بهبود تمام اعمال خويش، منشأ بركات معنوى بوده و الگويى حسنه در شكرگزارى و بندگى خداوند براى فرزندانشان باشند، به يقين عطر معنوى عشق و بندگى و راز و نياز، شامه پاك كودك و نوجوان را پر مى‌نمايد و او را به عبادت خداوند وامى‌دارد.