كودك و نوجوان به نماز است. گاهى روش مستقيم مفيدتر است و گاهى اين روش اثر و نتيجه‌اى به همراه ندارد بلكه در شرايطى اثر تخريبى و منفى مى‌گذارد. گاهى روش‌هاى غير مستقيم همچون كنايه، اشاره، تشويق اصل عمل و مانند آن بسيار اثربخش‌تر و مؤثرتر است. لذا در اجرا و بهره‌گيرى از هر روشى بايد به دقت، شرايط، زمان، مكان و اثر آن مد نظر باشد.
اگر كودك و نوجوان در حضور عده‌اى قرار دارد، براى اينكه غرور نوجوانى و شخصيت او ضربه نخورد، مى‌توان گفت؛ «فرزندم به نماز علاقه دارد» يا مثلًا «ديروز زودتر از من نمازش را خواند» و با امثال اين‌گونه مطالب به‌طور غير مستقيم به او يادآور شد كه نمازش را بخواند. اگر در جمع نباشد، بايد با مهربانى و تشويق و ذكر نعمت‌هاى خداوند و شكرگزارى از صاحب نعمت و مانند آن، او را به نماز دعوت كرد. مطمئناً كودك و نوجوان در قبال والدين آگاه و كاردان، دعوت به نماز را مى‌پذيرد و به مرور زمان و در اثر تكرار و عادت ظاهرى و فهم و درك باطنى، از مشتاقان به عبادت مى‌شود خصوصاً هنگامى كه لذت معنوى عبادت را بچشد؛ در اين صورت از راز و نياز جدا نمى‌گردد.
ج- آگاهى نسبت به روحيات كودك و نوجوان: طبق تحقيقات دانشمندان علوم تربيتى، كودك و نوجوان در سنين مختلف داراى ويژگى‌ها و صفات گوناگون است كه بدون آگاهى و شناخت از آن خصوصيات، امكان يك تربيت موفق، خصوصاً در بُعد نماز