كودك، رفتار الگو را به هر نحوى كه باشد، خوب يابد، مستقيم يا غير مستقيم، مى‌آموزد اگر امكان تكرار براى كودك فراهم آيد، آن عمل را تكرار مى‌كند. زيرا كودك با تخيل و تكرار ذهنىِ، سعى مى‌كند مطابق رفتارى كه مشاهده كرده و در ذهنش مانده است عمل نمايد.
لذا اگر اعضاى خانواده اهل نماز باشند قطعاً عمل آنان در ذهن كودك نقش مى‌بندد و او به نماز مشتاق مى‌گردد.
الگويى مى‌تواند تأثير عميق بگذارد كه رفتارش داراى ثبات باشد يعنى در هر شرايطى رفتار مطلوب و مناسبى را انجام دهد. به همين دليل رفتارى كه بطور مستمر انجام شود براى كودكان قابل اطمينان بوده و آنان را در انجام عمل ثابت قدم پرورش مى‌دهد. والدينى كه گه‌گاهى نماز مى‌خوانند و گاهى در اثر سهل‌انگارى نماز را ترك‌مى‌كنند يا در سفر، گردش، مهمانى، هنگام بيمارى، وقت گرفتارى و مصيبت براى نماز اهميت چندانى قايل نيستند يا نماز را در آخر وقت خوانده يا اصلًا نمى‌خوانند، كودك را در مورد جايگاه نماز دچار تزلزل روحى و فكرى مى‌كنند. الگوهاى كودك، اگر در عمل به تعاليم اسلامى خاصه نماز، اخلاص داشته و اثر معنوى نماز در رفتار و كردار آنها براى كودك روشن شود، قطعاً تأثير بيشتر و عميق‌تر و ماندگارترى را در روح كودك باقى مى‌گذارند.
مثلًا هنگامى‌كه والدين در حال نماز هستند اگر كودك از سر و كولشان بالا رود يا مُهر و جانماز را به اطراف برده يا سر و صدا كند، برخى از والدين در آن لحظه با عصبانيت كلمات نماز را ادا كرده و با