٣- عامل بودن مؤثرترين نوع آموزش به‌ويژه در امور دينى، اين است كه گوينده آنچه را بيان مى‌كند خود در عمل، به آن پاى‌بند باشد تا صداقت گفتارش در عمل آشكار گردد و گرنه گفتار تنها كارساز نبوده بلكه اثر منفى و تخريبى هم دارد. «دو صد گفته چون نيم‌كردار نيست».
قرآن كريم گفتار بدون عمل را مذموم و نادرست مى‌داند. «١» سيره تربيتى انبياء و ائمه معصومين عليهم السلام نيز دعوت عملى بوده است. در اين باره امام صادق عليه السلام فرمودند:
«كُونُوا دُعاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُمْ، لِيَرَوْ مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَالْاجْتِهادَ وَالصَّلاةَ وَالْخَيْرَ فَانَّ ذلِكَ داعِيَةٌ» «٢» مردم را با غير زبانتان دعوت كنيد، تا از شما پارسايى و كوشش و نماز و كار خير ببينند، زيرا اينها خودشان دعوت كننده هستند.
همچنين امام متقين على عليه السلام در اين باره فرمودند:
پندى كه هيچ گوشى آن را بيرون نمى‌افكند و هيچ نفعى با آن برابرى نمى‌كند، پندى است كه زبان گفتار از آن خاموش و زبان كردار بدان گوياباشد. «٣» بنابراين در فرهنگ اسلامى، توافق و هماهنگى بين گفتار و رفتار الگوهاى تربيتى، خاصه والدين در تربيت، به‌ويژه تربيت الهى امر ضرورى و حياتى است.
طبق تحقيقات انجام شده، ١٧ درصد از نوجوانان بى‌نماز داراى‌