اگر برخورد نامناسب شود، مى‌تواند نوعى تنفر از نماز در آنها ايجاد كند. «١» آمادگى عاطفى و روانى: يكى از نكات بسيار مهم و كارگشا، توجه به آمادگى عاطفى و روانى كودكان و نوجوانان در يادگيرى و آموزش است.
«عاطفه را حالت‌ها و واكنش‌هاى درونى انسان تعريف كرده‌اند» «٢»، اين حالت‌ها شامل شادى، غم، ترس، نفرت، حسادت و مانند آن است كه افراد از اين حالت‌ها متأثر شده و عكس‌العمل‌هايى را از خود نشان مى‌دهند.
حالت‌هاى عاطفى و روانى در افراد مختلف فرق دارند، و هر حالت عاطفى خود نيز داراى مراتب شدت و ضعف است. همچنين نقش، اثر محيط و وضعيتى كه افراد در آن قرار دارند بسيار قابل توجه است.
وقتى كودك و نوجوان را به نماز دعوت و ترغيب مى‌كنيم بهتر است در شرايط خوب يا لااقل در شرايط عادى باشد، در غير اين‌صورت او به درخواست شما پاسخ مثبت نخواهد داد.
اگر كودك و نوجوان از والدين، مربى يا اطرافيان خود به هر دليلى (درست يا نادرست) ناراحت و عصبانى باشد يا در وضعيت ترس و اضطراب آشكار و يا پنهان به‌سر مى‌برد، يا از چيزى بغض و كينه داشته و يا از تهديدى نگران است، نبايد در چنين شرايطى آنان را به نماز فراخواند.
در اينگونه موارد والدين بايد خود را به صفت تدبير و تحمل زينت بخشند و با يافتن علت رفتار، از راه‌حل‌هاى مناسب بهره گيرند تا بتوانند در آنان آمادگى روحى ايجاد كنند.