٥- مراعات تفاوت‌هاى فردى؛ تنبيه نبايد به‌خاطر مقايسه با ساير كودكان باشد. يعنى توجه به تفاوت‌هاى فردى همچون محيط خانوادگى، سن، هوش و مانند آن مهم است.
٦- توجه به توان كودك؛ كار خواسته شده مى‌بايست مطابق با توان جسمى، فكرى و روانى كودك باشد. لذا نبايد هرگز به‌خاطر كارى كه در توان و ظرفيت او نيست و نمى‌تواند انجام دهد تنبيه شود.
زيرا كودك و نوجوان قادر نيست نتايج رفتار خود را پيش‌بينى كند.
٧- پرهيز از تنبيه در حضور ديگران؛ هر نوع تنبيهى كه نسبت به كودك و نوجوان انجام مى‌شود؛ بهتر است حتى‌الامكان در بين جمع و آشكارا صورت نگيرد.
٨- تناسب تنبيه با جرم؛ بهتر است تنبيه، سبك و حداقل مطابق با جرم باشد. زيرا اگر شديد و غيرعادلانه باشد باعث دفاع، تمرد، طغيان، سرخوردگى و انزواى كودك و نوجوان مى‌گردد.
٩- چشم‌پوشى از تخلف پس از تنبيه؛ بعد از تنبيه به هر مناسبت و در هر موقعيتى نبايد خطايش را به رخش كشيد و او را شرمنده كرد.
١٠- قصد اصلاح باشد نه ظلم؛ اگر تنبيه بجا و منصفانه باشد تأثير سازنده و اصلاحى را به همراه خواهد داشت، در اين صورت كودك و نوجوان خود را مستحق تنبيه مى‌دانند. لذا در تمام مراحل تنبيه بايد قصد اصلاح را بفهمد تا آن را ظلم نداند.
١١- پرهيز از تنبيه پس از ندامت؛ اگر كودك و نوجوان به اشتباه خود پى برده و اظهار ندامت و پشيمانى كرد يا پشيمانى در رفتار او