خود به آنچه مى‌گويد باور و يقين قلبى داشته باشد و گرنه در ديگران اثر سازنده‌اى نخواهد گذاشت.
ضرورى است والدين به نماز اهميت داده و باور و يقين به نماز در زندگيشان آشكار باشد. در غير اين صورت چگونه انس با نماز براى فرزندانشان حاصل مى‌گردد؟
والدينى كه ايمان و باور قلبى نسبت به نماز دارند، به‌موقع و با توجه و حضور قلب و با رعايت ساير آداب، به نماز مى‌ايستند و بدينوسيله شور و شوق خود را به عبادت و نماز نشان مى‌دهند. اين نحوه عمل، كودك و نوجوان را مشتاق به نماز و مأنوس به رابطه با خداوند بارمى‌آورد.
ايمان و باور حقيقى به خداوند و تعاليم الهى، در تمام ابعاد و زواياى زندگى انسان تأثير مى‌گذارد و ايمان سطحى و ظاهرى نمى‌تواند نقش بسزايى در تربيت فرزند خصوصاً عشق به عبادت و راز و نياز بگذارد. در واقع ايمان و باور قلبى اثر غير مستقيم و عميقى بر تربيت فرزندان دارد.
با نگاهى به زندگى انسان‌هاى وارسته مى‌توان اين مطالب را به‌وضوح مشاهده كرد. مثلًا رزمندگان اسلام در دوران طلايى دفاع مقدس با ايمان و باور حقيقى و اتصال، اخلاص و راز و نياز به درگاه خالق بى‌نياز توانستند حماسه‌هايى را خلق كنند كه در نوع خود بى نظير يا كم‌نظير بود.