شرايط منع شود. مثلًا نوجوانى كه به نماز اهميت نمى‌دهد، اگر پدر، مادر و ساير اعضاء خانواده همگى پاى‌بند به نماز باشند او باور مى‌كند كه نماز حقيقت مهمى است كه انسان نيازمند به آن است. امّا اگر پدر فضايل نماز را بگويد، ولى مادر نسبت به نماز بى‌تفاوت باشد، در چنين شرايطى تنبيه تأثير چندانى نخواهد داشت.
اگر محيط را به‌گونه‌اى كنترل كنيم كه راهى براى انجام خلاف وجود نداشته باشد، به‌خودى خود انجام رفتار نادرست با تنبيه مواجه مى‌شود. لذا اگر والدين و ساير اعضاء خانواده رفتار خود را اصلاح كنند، كودك و نوجوان با توجه به روحيه نقش‌پذيرى، تقليد و همانندسازى، سعى مى‌كند خود را با محيط تطبيق دهد، در اين صورت او به سمت نماز هدايت مى‌گردد.
هدف از تنبيه: هدف واقعى از تنبيه بايد هدايت و تربيت باشد اگر غير از اين باشد نتيجه معكوس مى‌دهد و مى‌تواند عواقب ناگوار و جبران ناپذيرى به همراه داشته باشد. چنانچه كودك درك كند كه هدف شما از تنبيه جنبه خيرخواهى و هدايت دارد و او مستحق تنبيه است و آن را ظلم نداند، در اين صورت اثر مفيدى خواهد داشت.
اگر هدف و انگيزه تنبيه كودك و نوجوان در اثر كينه‌توزى، عصبانيت، نشان‌دادن قدرت و سلطه خويش و براى عقده‌گشايى و ...
باشد به يقين كارى زشت و نادرست بوده و فايده تربيتى ندارد.
بنابراين بايد هدف اصلى از تنبيه، آگاه كردن كودك و نوجوان باشد به‌طورى كه خود بينديشد و در جهت نماز گام بردارد. و در مرتبه‌