آموزش نماز بايد در حد درك و طاقت كودك و نوجوان باشد و با تأمل و به‌تدريج صورت گيرد، والدينى كه براى تربيت الهى فرزندان خود فعاليت نمى‌كنند يا فعاليت مؤثرى ندارند، چگونه توقع دارند كودك و نوجوان در چند جلسه و با چند تذكر و نصيحت معارف نماز را درك كرده و به‌كار بندد؟ آيا با انديشه «ره صد ساله را يك شبه پيمودن» مى‌توان به تربيت الهى دست يافت؟
بنابراين، والدين براى تعمق باور دينى در كودك و نوجوان لازم است با تأمل و به دور از هرگونه شتابزدگى عمل كنند و از كُندى آموزش نهراسند، بلكه سعى كنند به‌طور غير مستقيم و در عين حال فعال براى كودك زمينه‌سازى نموده تا خود با انديشه خويش به درك مفاهيم دينى از جمله معارف نماز نايل آيد تا حدى كه هدفش كسب و رسيدن به واقعيت‌هاى دينى و دست‌يابى به آثار فردى و اجتماعى نماز باشد.
نكته قابل ذكر اينكه، عجله در كار خير بسيار نيكو است، امّا به اين معنى نيست كه انسان در انجام كار خيرى همچون نماز، شرايط و مقتضيات تربيت را مد نظر قرار ندهد و در زمان كوتاه به نتيجه ناقص دست يابد.
رابطه تكريم شخصيت با نماز؛ احترام به شخصيت كودك و نوجوان در شخصيت‌سازى آنان نقش مؤثرى ايفاء مى‌كند و مى‌تواند رابطه درست يا نادرستى را درباره شخصيت الهى آنان ايجاد نمايد.
براى روشن شدن مطلب، ابعاد شخصيت كودك و نوجوان را