دهان گذاشت يا متوجه چيزى شده و به‌دنبال آن رفت يا حرف زد و امثال آن، هيچ وقت نبايد آنان را سرزنش كنيد كه چرا نمازت را باطل كردى، بلكه صبر نموده و در فرصت مناسب بدون يادآورى صحنه خطاى گذشته‌اش، مطالب را به‌طور غير مستقيم متذكر شويد.
برخى از كودكان و نوجوانان قادر به اداى درست و با قرائت صحيح كلمات نماز نيستند، در اين باره هم نبايد سخت‌گيرى كرد.
٣- تدريج؛ نظام خلقت نظام تدريج است. لازم است در تربيت دينى نيز اصل تدريج مراعات شود. لذا نبايد توقع داشت كودك و نوجوان به يكباره يا در مدت زمان كوتاهى معارف نماز و مسائل آن را ياد گرفته به‌كار بندد.
مثلًا درباره وضو، ابتدا بايد كودك را با اصل وضو آشنا كرد، مثلًا در چند سال اول فقط دست‌ها و صورتش را بشويد تا هنگامى كه به سن ٨ يا ٩ سالگى رسيد وضوى كامل را به او ياد بدهيم.
درباره اصل نماز، بهتر است ابتدا كودك را در معرض نسيم روحبخش معنوى نماز قرار دهيم و در مراحل بعد او را به نماز بخوانيم، برايش مُهر و تسبيح و عطر تهيه كنيم تا او جذب نماز شود، بعد از او بخواهيم به همراه ما نماز بخواند تا به‌تدريج و باعلاقه خود به نماز انس گرفته و نماز بخواند.
در هر صورت تا به ثمر رسيدن و رشد عقلى و معنوى كودك و نوجوان، سال‌ها زحمت و مراقبت نياز است وگرنه آسيب‌هاى وارده جبران نمى‌شود و روح آزرده آنان به‌راحتى به شادابى و كمال مزين نمى‌گردد.