كه به صورت كوركورانه و بدون آگاهى و بصيرت باشد مانع رشد و پيشرفت حقيقى آنان خواهد شد. زيرا كودك و نوجوان نمى‌داند براى چه مثلًا نماز بخواند، چرا كه از ارزش و اهميت و آثار دنيوى و اخروى، فردى و اجتماعى آن بى خبر است. وى در قبال كوچك‌ترين تغييرى در شرايط فردى و اجتماعيش نماز را ترك كرده يا آن را سبك مى‌شمارد.
امّا اگر كودك و نوجوان تحت تربيت فعال قرار گيرد و با آگاهى و بصيرت، فضايل و نتايج نماز را به‌درستى دريابد، آنگاه با همراهى و تذكر والدين به‌جاى عادت كوركورانه، با تمرين و تكرار لازم و كافى عمل نماز را انجام مى‌دهد و بدين سان صفت پسنديده پايدارى در ذهن او ملكه مى‌شود. در اين صورت كمتر تحت تأثير شرايط قرار مى‌گيرد.
علاوه بر اين، اگر بتوانيم كودك و نوجوان را در رسيدن به صفاتى كه از روى آگاهى به‌صورت ملكه در وجودش ظهور مى‌يابد، كمك كنيم باعث سلامت روانى و بهداشت ذهنى او شده و با مراقبت مشترك والدين و فرزند سلامت روحى و جسمى آنان تضمين مى‌گردد. «١» همچنين وجود انگيزه باطنى كودك و نوجوان به نماز و تمرين و تكرار از روى علاقه مى‌تواند آنان را در رسيدن به ملكه عمل نمازگزاران در زمان كوتاه‌ترى يارى دهد. در اين صورت سفارش والدين براى كودك و نوجوان دلپذير بوده و با اندك اشاره‌اى به نماز مى‌ايستد.