نماز و شكوفههاى زندگى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٩
مىتوانند باعث بىتوجهى نوجوانان به فرايض دينى از جمله نماز گردند. اين علل را به سه دسته تقسيم و مورد بررسى قرار مىدهيم.
علل فردى عدم گرايش به نماز «١» برخى از علل عدم گرايش به نماز، متوجه خود كودك و نوجوان است. در اين موارد با يك علتيابى ساده مىتوان به اين موضوع رسيد. والدين پس از درك علل فردى لازم است به يارى او شتافته و همچون طبيبى دلسوز او را درمان نمايند. اين علل به شرح ذيل مىباشد:
١- آگاه نبودن نسبت به معارف نماز؛ نوجوانى كه نسبت به معارف، احكام و مسائل مربوط به نماز آگاهى كافى، لازم و درستى نداشته باشد، بهطبع نسبت به نماز بىاهميت است. زيرا فكر و درك او در اين باره نارسا و محدود است. اين نارسايى فكرى و ادراكى باعث مىشود كه رفتار او بهسوى نماز هدايت نشود.
بنابراين درصورتى كودك و نوجوان به نماز پاىبند مىشود كه فكر و قلبش سرشار از معارف دينى، خاصه نماز باشد. والدين مىتوانند با ايجاد زمينههاى رشد فكرى و آگاه شدن آنان نسبت به معارف دينى، اين مانع را از سر راه آنان برداشته و ياريگر فرزندان خويش باشند.
٢- خستگى و بىحوصلگى؛ گاهى كودك و نوجوان در طى روز به دلايلى همچون كلاس درس، ورزش زياد، تماشاى تلويزيون، داشتن سرگرمىهاى متعدد، بيش از اندازه تلاش نموده خسته و بىحوصله است. يعنى از نظر جسمى و روانى آمادگى پذيرش كارهاى فكرى و