مذكور روشن مى‌شود. براستى چرا با وجود چنين گسترشى، نوجوانان و جوانان عملًا به احكام دينى پاى‌بندى لازم را ندارند؟
تجربه نشان مى‌دهد كه دانش و معرفت دينى درصورتى اثر بخش مى‌شود كه در كنار آن، حس دينى در عمل پرورش يابد و اين دو با هم، تمايلات فطرى را شكوفا مى‌گردانند.
حس دينى با آموزش دروس و تعاليم دينى و با حفظ كردن آن ميسر نمى‌شود، بلكه لازم است فرزند را راهنمايى كرد تا با چشم و دل و با قلب پاك بدان دست يابد. با تقويت حس كنجكاوى و ارضاى حس حقيقت‌جويى مى‌توان انسان را به خداجويى مشتاق كرد و با پرهيز از هرگونه آموزش تحميلى و مستقيم مطالب دينى، كودك و نوجوان را در مسير معرفت و هدايت عملى قرار داد.
در هر صورت نقش اصلى هدايت كودك و نوجوان به‌سوى نماز را مى‌توان با ايجاد زمينه‌هاى شكوفايى فطرى، تفكّر و انگيزه درونى مهيا كرد. در چنين وضعيتى آموزش براى كودك و نوجوان همچون آب گوارايى بر لبان تشنه آنان لذت‌بخش مى‌گردد.
پاداش بيرونى مانع انگيزه درونى‌ پاداش‌هاى بيرونى از مصاديق و نمونه‌هاى تشويق هستند كه مى‌توانند نقش مفيدى را ايفا كنند. در تربيت كودك و نوجوان اگر تشويق به عوامل بيرونى همچون جايزه، پول، تحسين‌هاى لفظى و مانند آن متمركز و محدود شود، به يقين مانعى در راه تربيت صحيح‌