نيست، لذا والدين نبايد آنان را به نماز يا هر عبادت ديگرى دعوت كنند. زيرا اينگونه حالات بر روحيه آنان اثر گذاشته و رغبت به انجام برخى از اعمال از جمله نماز را از آنان سلب مى‌كند. اگر در چنين وضعيتى نماز بر آنها تحميل شود، نوعى تنفر ايجاد مى‌گردد. لذا تشخيص اين حالات براى والدين ضرورى است و نبايد چنين فكر كنند كه كودك و نوجوان تمرد كرده و با او برخورد نادرستى انجام دهند كه باعث عواقب ناگوارى در آينده مى‌گردد.
آمادگى گفتارى: گاهى ممكن است اداى كلمات و جملات نماز براى كودك سخت و سنگين باشد؛ لذا والدين نبايد او را تحت فشار قرار دهند تا حتماً كلمات را با قرائت صحيح ادا كند.
امّا والدين خود با دقت و قرائت صحيح كلمات را اداء كنند تا به‌تدريج و به مرور زمان سنگينى اداى كلمات براى كودك از بين رفته و بتواند با تمرين بيشتر گفتارى و شنيدارى به سهولت كلمات را اداء نمايد.
اگر كودك و نوجوان در اداى كلمات دچار مشكل شد و كلمات را به‌صورتى قرائت كرد كه خنده‌دار بود، لازم است با خويشتن‌دارى از خنده و استهزاء و با پذيرفتن عمل ناقص كودك و نوجوان و حتّى تشويق او، راه را براى اصلاح و هدايت فراهم‌تر نمود.
گاهى ديده مى‌شود، برخى از والدين علاوه بر اينكه كودك را مسخره مى‌كنند، عمل او را براى ديگران نيز تعريف مى‌كنند، اين‌گونه رفتارها اثر منفى و تخريبى شديدى در روحيه كودكان باقى مى‌گذارد.
بنابراين توجه به توانايى‌هاى گفتارى كودك و نوجوان امر مهمى است‌كه‌