والدين با بهره‌گيرى از رغبت‌ها و آرزوها و هدايت درست، مى‌توانند فعاليت‌هاى آنان را به سمت نماز و عبادت سوق دهند و كودك و نوجوان را به مساجد و اماكن مذهبى برده تا ميل به حضور در جمع و گروه را در او ارضاء نمايند.
قابل ذكر است، اگر كودك و نوجوان را به مساجد و اماكن مذهبى مى‌بريد، از اجبار و تحميل كردن (كه حتماً بايد به مسجد بيايى) پرهيز نماييد. زيرا لازم است رفتار مطابق با توان و ظرفيت كودك و نوجوان باشد تا اثر سوء نبخشد، در اين باره به شاهد مثال ذيل توجه نماييد:
به يكى از جوانان گفتند: چرا نماز نمى‌خوانى با آن كه در كودكى اهل نماز بودى؟ آه سردى كشيد و گفت: نمازِ كودكى و نوجوانى من از ترس پدرم و عصايش بود! او هنگام نماز صبح، وقتى كه در خواب بودم عصا به‌دست بر بالينم مى‌آمد و با خشونت بيدارم مى‌كرد، اگر لحظه‌اى دير برمى‌خاستم با همان عصا به جانم مى‌افتاد. گاهى در سرماى سوزان زمستان مرا كنار حوض حياط مى‌برد و مى‌گفت: يخها را بشكن و وضو بگير! من جز اطاعت چاره‌اى نداشتم، امّا اكنون كه جوانم و پدر پيرم حريفم نيست ديگر نماز نمى‌خوانم و آن دينِ عصايى و تحميلى رارها كرده‌ام. «١» حب و خودپسندى؛ حب و خوددوستى و پسنديدن اعمال، گفتار و رفتار خود در انسانها وجود دارد. كودكان و نوجوانان نيز از اين امر مستثنى‌ نبوده اعمال و رفتار خود را مى‌پسندند و به‌شدت به‌آن دلبسته‌اند.
نماز و شكوفه‌هاى زندگى ٧٥ زمينه‌هاى بيرونى ص : ٦٩