٤- شناساندن معارف نماز: شناخت فلسفه، مفاهيم، مسايل، اهداف، نتايج، اهميت و جايگاه ارزشمند نماز مى‌تواند عامل شوق و انگيزه باطنى در كودك و نوجوان گردد.
مفاهيمى همچون تسليم و عبوديت «١» تكليف و رسالت الهى «٢»، شكر و سپاس «٣»، درك حضور پروردگار سبحان «٤»، آرامش حقيقى «٥»، ياور هميشگى «٦»، فرصت عبادت و لحظه درك ارتباط با خالق جهان «٧»، اعلام وفادارى، بندگى و پيشرفت در كمال معنوى «٨»، اتكاء و استمداد از خداوند بزرگ و نترسيدن از هيچ قدرت ظالم و ستمگر «٩»، توجه به رعايت حقوق مردم «١٠»، توجه به بهداشت در نماز «١١»، درك نظم و عدالت و اتحاد «١٢»، توجه به قيامت و روز حساب «١٣»، نجات و دورى از هرگونه زشتى و پليدى، «١٤» محور و ملاك ارزش تمام اعمال بودن «١٥» و مانند آن، مى‌توانند ابعاد شناخت فرد را نسبت به نماز بيشتر كنند و ادله كافى و انگيزه لازم براى عبادت و راز و نياز با خداوند باشند.
٥- پرهيز از دوگانگى و رفتار نامناسب: در تربيت عملى ضرورى است كه بين گفتار و كردار مربّى مطابقت باشد زيرا دوگانگى بين گفتار و رفتار باعث سلب اعتماد، حيرت و سردرگمى كودك و نوجوان نسبت به مربى و والدين مى‌گردد.
همچنين داشتن حُسن رفتار با كودك و نوجوان و پرهيز از تمسخركردن، طرد نمودن، به خود واگذاردن و بى‌توجهى، فريب دادن او يا فريب دادن ديگران در حضور او، خشونت و زورگويى، مى‌تواند محبوبيت و مقبوليت والدين را براى فرزندان به ارمغان آورد. در اين‌