٤- تمرين و مداومت؛ يكى از راههاى پايدارى در انجام هر كارى از جمله عبادت-، تمرين كردن و تداوم آن است.
مى‌توان با بهره‌گيرى از خصوصيات كودك و نوجوان از جمله انعطاف‌پذيرى، تأثير تعليم و تربيت در خردسالى، تقليدپذيرى، همانندسازى و ... تمرين‌هاى لازم را با توجه به شرايط فرد و محيط انجام داده تا به‌صورت عادى نمايان گردد.
اگر والدين بتوانند با شيوه‌هاى جذّاب، كودك و نوجوان را به نماز عادت دهند، اين عادت حسنه به تدريج به صورت ملكه باطنى ظاهر مى‌شود و انس و الفت قلبى به نماز پيدا مى‌كنند.
بهتر است در تمرين دادن علاوه بر ايجاد جاذبه، از هرگونه اجبار، سخت‌گيرى و تكرار خسته كننده پرهيز شود و به‌صورت دوستانه و با مدارا و ساير روش‌هاى مسالمت‌آميز او را علاقه‌مند به تكرار و تمرين بنماييد.
نكته قابل ذكر اين كه والدين نبايد فقط به تمرين و تكرار بسنده نمايند، بلكه تلاش اصلى خود را در ايجاد باور و شناخت درست و تقويت اراده كودك و نوجوان نموده و با امكان تمرين و تكرار آن را در عمل آشكار نمايند.
٥- ياددهى غير مستقيم؛ يكى از روش‌هاى بسيار مهم و مؤثر در تربيت، روش ياددهى و يادگيرى غير مستقيم است. يعنى نقش تربيتى فقط مربوط به والدين يا مربى نيست بلكه كار تربيت به‌صورت مشاركت بين والدين و فرزند انجام مى‌شود. در هر صورت مى‌توان اين روش را به‌