سازنده است و محدوديت‌هاى بجا و مناسب نيز بر اين سازندگى مى‌افزايد. زيرا آزادى و اختيار درست، موجب شكوفايى و رشد استعدادها مى‌شود و گرنه از رشد و بلوغ فكرى و كمال روحى محروم مانده هميشه خود را نيازمند و وابسته به كمك و يارى ديگران احساس خواهد كرد.
منظور از آزادى در تربيت برداشتن محدوديت‌ها نيست بلكه نبودن اجبارها است. يعنى والدين به‌گونه‌اى با كودك و نوجوان رفتار نمايند كه او با انتخاب و تلاش خود، استعدادهايش را شكوفا نمايد و اگر هم دچار خطا شود، با راهنمايى، مدارا كردن، برخورد عقلايى با مسايل و در نهايت بهره‌گيرى صحيح از آزادى مسير درست را برگزيند.
همچنين بايد توجه داشت كه منظور از آزادى كودك و نوجوان اين نيست كه از فرامين درست والدين پيروى نكنند، بلكه منظور آن است كه اطاعت آنان از والدين، از روى رغبت و علاقه باشد نه اطاعت اجبارى و كوركورانه. اطاعت تحميلى و رشد نيافته نمى‌تواند قلبى و با انگيزه درونى باشد لذا دوام ندارد، حتى در بسيارى مواقع باعث تنفر از والدين و خواسته‌هايشان را نيز در پى خواهد داشت! در تربيت نماز بايد به آزادى و محدوديت، توجه دقيقى كرد و با روش‌هاى درست و عقلانى آنان را يارى نمود تا خود آزادانه به نماز روى آورند. نماز تحميلى و عبادت اجبارى نه‌تنها اثر سازنده‌اى ندارد بلكه گمراهى حتمى را به همراه خواهد داشت كه به‌صورت لاابالى‌گرى و گريز از دين يا تحجّر و ظاهرنگرى باقى مى‌ماند.