مشهود بود، بايد از تنبيه پرهيز كرد. و يا چنانچه ديگران شفاعت كردند، شفاعت را بپذيريد و از تنبيه خوددارى كنيد.
١٢- تعيين علت تنبيه؛ تنبيه كودك و نوجوان بعد از تقصير معين باشد نه به‌صورت كلى. يعنى اگر از كودك خواستيد كه نماز بخواند ولى آن را ترك كرد درصورت لزوم از موارد تنبيه استفاده كنيد. در چنين وضعيتى او درك مى‌كند كه بايد نماز بخواند و ترك نماز موجب نارضايتى والدين است. لذا تنبيه نبايد به‌صورت كلى باشد، مثلًا تو حرف ما را گوش نمى‌كنى و مانند آن. زيرا اين كلى گويى باعث مى‌شود كه او مطلب را به درستى درك نكند تا خود را اصلاح نمايد.
١٣- خوددارى از چند تنبيه با هم؛ از تنبيه چند جانبه پرهيز شود.
يعنى هم سرزنش بشود و هم كتك بخورد. همچنين براى چند خطاى كودك او را يكجا و يكباره سرزنش نكنيد.
١٤- پرهيز از اعمال خشونت؛ تنبيه نبايد همراه با خشونت و بى‌رحمى باشد و جرح يا خطرى براى كودك و نوجوان ايجاد كند. به عبارت ديگر، تنبيه نبايد موجب ديه شرعى گردد. بنابراين بايد كمتر از حد ديه و به دور از خشونت باشد.
١٥- تلقى و احراز گناه؛ گناه و خطا در نزد اعضاء خانواده و والدين در همه وقت به يك معنى باشد. مثلًا اگر كودك و نوجوان نماز نخواند، پدر نگويد عيب ندارد ولى مادر بگويد بد است، سومى بگويد خيلى بد است و مانند آن. يا در موا نماز و شكوفه‌هاى زندگى ١٢٠ بسنده كردن به تربيت گفتارى ص : ١١٩ ردى، به دليل ترك نماز سرزنش شود و در مواردى هم به او چيزى نگويند و بى‌تفاوت باشند.