٢- موقعيت و حالات فرد تشويق شونده مدّ نظر باشد. موقعيت و حالتى كه كودك در محيط خانواده و مانند آن دارد، در اندازه تأثير تشويق نقش دارد. كودك سرحال و با نشاط با كودك غمگين و افسرده، يا كودكى كه از برخى نعمت‌هاى مادى محروم است با كودكى كه اين چنين نيست و امثال اينگونه حالت‌ها، كودك را در شرايطى قرار مى‌دهد كه در تعيين اثر تشويق نقش دارند، لذا زمان و موقعيت تشويق بايد مورد توجه باشد.
٣- تشويق با توجه به شرايط و سابقه كودك در خانواده انجام شود. رفتارهايى كه والدين نسبت به كودك در گذشته داشته‌اند و يا رفتارهاى گذشته كودك در محيط خانواده بسيار مهم است. يعنى لازم است بين اين دو رفتار و تشويق رابطه منطقى ايجاد كرد. مثلًا اگر كودك در گذشته مورد بى‌مهرى واقع شده يا كودك رفتار نادرستى داشته، در تشويق كردن لازم است سابقه ذهنى گذشته به كنار گذاشته شود و مطابق رفتار فعلى، او را تشويق كرد تا رفتار و عمل صحيح در او تقويت شود.
٤- تشويق و پاداش‌هاى غير منتظره مؤثرتر است. زيرا پاداش‌هاى غيرمنتظره علاقه باطنى كودك و نوجوان به اصل عمل را كاهش نمى‌دهد. در چنين وضعيتى او به انجام اصل عمل بدون چشمداشت تعيين شده اقدام مى‌كند.
٥- تشويق پس از مطالعه و شناختن خصوصيات روحى و روانى كودك صورت گيرد و متناسب با شناختن خصوصيات كودك و