نماز و شكوفههاى زندگى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٥
يا جستجو كردن و تمايل به يك پناهگاه و تكيهگاه مطلق داشتن، ظهور مىيابد.
والدين با استفاده از اين بستر مناسب مىتوانند پروردگار و صاحب اختيار و خالق نظام هستى را به او بشناسانند و زمينههاى روانى و عاطفى ميل به پرستش را بدون القاء و اجبار بيرونى شكوفا سازند، در اين صورت كودك و نوجوان به دور از بدآموزيهاى رفتارى درباره نماز و با انگيزه و رغبت درونى، خود بهسوى نماز متمايل مىشود. و اين احساس و درك خود را نسبت به پرستش خداوند سبحان، بدون مانع و انحرافى، به درستى درمىيابد. در چنين وضعيتى علاقه و عشق فطرى خداخواهى او را در مسير سعادت قرار داده و نماز را نردبان رسيدن به حقيقت خداپرستى مىداند.
شكرگزارى: انسان در قبال نعمت، احسان و نيكويى ديگران، خود را موظف به سپاسگزارى و تشكر دانسته سعى مىكند به هر شكل ممكن اين تشكر را اظهار نمايد.
كودكان و نوجوانان نيز با روح پاك و احساس بىآلايش خود چنيناند و روحيه شكرگزارى و سپاس را دوست دارند.
والدين با شناساندن و آگاه كردن آنان نسبت به نعمتهاى بىشمار مادى و معنوى و صاحب اين نعمتها، شوق سپاسگزارى را در آنان تقويت نموده و بهترين شكل تجلى آن را به ايشان راهنمايى نمايند. و نماز را كه زيباترين جلوه شكرگزارى و سپاس انسان نسبت به خداوند سبحان است به آنان متذكر گردند. «الحمدللَّه ربالعالمين» و اين