ياريگر امينى است كه به بهترين وجهى او را در رسيدن به هدف مدد مى‌رساند. در واقع مربى همچون باغبانى كارآزموده و دلسوز، تنها، زمينه‌ساز شكوفايى گل‌هاى باغ است. زيرا فاعل حقيقى تربيت، خود شخص تربيت شونده است كه با فعاليت، همراهى و خواستن خود، مربى را در كار تربيت موفق مى‌گرداند. بنابراين رسالت بزرگ تربيت، متوجه هر دو است.
در فرهنگ قرآن كريم، تربيت و تزكيه هم به مربى نسبت داده شده و هم به متربى، درباره پيامبران كه مربيان حقيقى بشرند چنين فرمود:
«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ اذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِّنْ انْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ» (آل عمران/ ١٦٤)
خداوند بر مؤمنين منت نهاد كه رسولى از خودشان برايشان فرستاد تا آيات خدا را برايشان تلاوت كند و آنها را تزكيه نمايد و كتاب و حكمت را به آنان بياموزد.
و در جاى ديگر پدر و مادر را به‌عنوا نماز و شكوفه‌هاى زندگى ٢٥ نقش و مسؤوليت والدين ص : ٢٠ ن مربى معرفى نموده است. «١» آياتى از قرآن شريف نيز خود انسان‌ها را مسؤول تزكيه وتربيت خود مى‌داند:
«فَالْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها قَدْ افْلَحَ مَنْ زَكَّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ‌دَسَّاها» (شمس/ ٨- ١٠)
سپس فجور و تقوا (شرّ و خير) را به او الهام كرد، هر كس نفس خويش را تزكيه كرد رستگار شده و آن كس كه نفس خويش را آلوده ساخته نوميد و