سفارش شده است. انبياى الهى و امامان معصوم عليهم السلام با ذكر آيات بشارت‌دهنده به بهشت، و وعده پاداش اخروى مردم را به ايمان و عمل صالح تشويق مى‌كردند.
در قرآن كريم و روايات رسيده از معصومين عليهم السلام به شيوه‌هاى مختلفى همچون محبت، تغافل، تفاهم، گفتار نرم و ملايم، ارشاد و هدايت، نصيحت و مدارا، تذكر و موعظه سفارش شده تا با اين شيوه‌ها افراد به‌سوى دين ترغيب و تشويق، و در نهايت به راه مستقيم و نورانى خداوند هدايت گردند.
روح تربيت اسلامى سفارش كننده به اين نكته مهم است كه افراد، عمل را به‌عنوان وظيفه الهى انجام دهند نه به‌خاطر پاداش و يا ترس از كيفر، به همين دليل تلاش خود را در انجام دادن هر كارى تقرب به خداوند سبحان بدانند براى فوايد و يا دفع زيان‌ها؛ و اين سفارش، هدف از تشويق را متجلى مى‌سازد.
در تربيت اسلامى، تشويق و تنبيه از جايگاه والايى برخوردار است تاحدى كه خداوند آن را هدف از فرستادن پيامبران ذكر نموده و چنين فرموده است:
«وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ إِلَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرين» (سوره انعام/ ٤٨)
ما پيامبران را جز براى آنكه (خوبان را) مژده دهند و (بدان را) بترسانند نفرستاديم.
هدف تشويق: هدف اصلى و اساسى تشويق پيشرفت و رشد