مفهوم تشويق: تشويق در لغت يعنى آرزومند كردن، به شوق افكندن و راغب ساختن. «١» در اصطلاح، تشويق را «عاملى كه بتواند منشأ ايجاد ذوق و شوق، تحرك و اميد و علاقه در انسان شود»، «٢» ذكر كرده‌اند و در جاى ديگر «تشويق را نوعى ارضاى نيازهاى روانى و فيزيكى انسان» «٣» دانسته‌اند.
اهميت و نقش تشويق: تشويق درست و بجا عاملى مؤثر و سازنده در تربيت افراد است كه مى‌تواند انگيزه كافى و لازم را ايجاد نمايد تا بتوانند به توانايى‌ها و ارزش‌هاى خود پى‌ببرند و موجبات رشد عقلى و ايمانى آنان را فراهم نموده باعث تقويت رفتارهاى مطلوب مى‌گردد.
اگر كودكى در حد توان خود به نماز روى‌آورده مورد تشويق قرار گيرد، فرصت مى‌يابد تا خود را باور كند، درنتيجه اين باور، تصور مثبت، موفق و ارزنده‌اى از خود در ذهنش ايجاد مى‌شود كه باعث تداوم عمل مى‌گردد. در واقع تشويق بمنزله منبع انرژى و موتور محركه در انسان عمل مى‌كند و همه انسان‌ها در تمام سطوح و در طول عمر خود بدان نيازمند و از آن تأثير مى‌پذيرند. «٤» نكته مهم اين كه اگر والدين و كودك تشويق را هدف تلقى كنند، آثار سازنده و مفيد آن از دست مى‌رود و هدف اصلى نيز به فراموشى سپرده مى‌شود. كودك نبايد چنين تصور كند كه هرگاه تشويق شود نماز بخواند.
قابل ذكر است كه در تربيت كودكان مى‌توان در آغاز از تشويق‌