فصل هفتم: نقش تشويق و تنبيه در تربيت‌ الف- تشويق‌ نقش تشويق در تربيت، بسيار مهم و حياتى است. اگر شرايط، حدود و مسائل مربوط به آن مراعات شود نتايج سازنده و مؤثرى در تربيت انسان بر جاى مى‌گذارد. همچنان كه عواقب ناگوار غفلت يا استفاده نادرست و نابه‌جا از آن انسان را به ضلالت مى‌كشاند.
در تربيت الهىِ نيز بهره‌مندى از تشويق اثربخش و مفيد بوده و ما را در رسيدن به هدف مورد نظر كه همانا علاقمند كردن فرزندانمان به عبادت و نماز است مدد مى‌رساند.
در تربيت كودكان و نوجوانان به آداب اسلامى، تشويق به دليل نقش سازنده و اثربخشى بيشتر، مقدم و بهتر از تنبيه است. با تشويق مى‌توان در افراد انگيزه و رغبت باطنى را تقويت نمود تا خود رفتارشان را تغيير دهند. علاوه بر اين تشويق بهتر مى‌تواند جريان يادگيرى را تسريع بخشد و اثر عميق و دائمى ايجاد كند.