نماز و شكوفههاى زندگى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٠
خواجه نصيرالدين طوسى متفكّر بزرگ اسلامى درباره تغافل مىنويسد:
كودك را بايد به هر خلق نيكى كه از او صادر مىشود مدح گويند و اكرام كنند و برخلاف آن توبيخ و سرزنش صريح ننمايند كه بر قبح اقدام نموده است، بلكه او را به تغافل نسبت دهند تا با تجاسر (گستاخى) اقدام نكند و اگر برخود مىپوشد، پوشيده دارند و از عادت گرفتن توبيخ و از مكاشفه، احتراز بايد كرد كه موجب وقاحت شود. «١» بنابراين اگر مىخواهيم كودك و نوجوان داراى شخصيت الهى و سالم باشد تا در سايه آن بتواند به اعمال نيك و صالحى همچون نماز آراسته گردد، ضرورى است با احترام و ادب، شخصيت او را پاس داشته و در شخصيتسازى و عزّت نفس مددكارش باشيم.
كودك و نوجوانى كه مورد احترام است، برطبق فطرت خداجويى، احساسات و عقلش با تكيه برهدايت وحى و ارزشهاى توحيدى، استحكامى در شخصيتش ايجاد مىشود كه ضامن سعادت و كمال او مىگردد.
اگر عقيده و فرهنگ نماز با عواطف و احساسات او پيوند يابد، موجب دوام آن عقيده در وجودش خواهد گرديد و باعث ارتباط اساسى و بنيادين خواهد شد كه دوستى و عشق به نماز را تقويت و ماندگار مىكند. آيا در اين صورت نماز ستون دين، پرچم عزّت، كشتى نجات و چراغ هدايت او نخواهد شد؟