والدين با بهره‌گيرى از اين انگيزه درونى، مى‌توانند آنان را در جهت عبوديت الهى و رابطه با خداوند سبحان هدايت نمايند. و از بُعد مثبت اين خصيصه سود جويند. مثلًا بگويند، من مطمئنم كه تو نماز را دوست دارى. زيرا فرد آگاهى هستى، يا وقتى كه تو را در حال نماز مى‌بينم احساس مى‌كنم داراى شخصيت الهى هستى و امثال اينگونه موارد.
تأييد اعمال مثبت كودك و نوجوان باعث تقويت حبّ به خود و خودپسندى او است، لذا بايد با دقت و ظرافت انجام شود به‌طورى كه موجبات غرور و خودپسندى منفى را براى او فراهم نكند.
شناساندن انسان؛ با آگاه كردن كودك و نوجوان به نقص‌ها و كاستى‌هايى كه در وجود انسان است از يكسو، و معرفى مسؤوليت‌هاى سنگين و مهم انسان از سوى ديگر، مى‌توان آنان را به نماز و رابطه با خداوند ترغيب نمود.
والدين بايد بكوشند تا به كودك و نوجوان خود بفهمانند كه انسان موجودى است كه در دام‌هاى فخر و تكبر، ناسپاسى و كفران، حرص، بخل، بيقرارى، ضعف و ناتوانى، طغيان، جدال و ظلم، شيفتگى دنيا، علاقمندى به بدى و زشتى و ... گرفتار مى‌آيد و از طرف ديگر در برابر خداوند سبحان، خود، اجتماع، خانواده، فاميل، همسايگان و ...
مسؤول است و بايد به‌درستى ايفاى نقش الهى و انسانى نمايد.
در اين صورت والدين با بهره‌گيرى از اين درك و شناخت كودك و نوجوان، مى‌توانند اهميت رابطه با خداوند و نماز را براى او تبيين‌