ميسر نمى‌باشد.
والدين آگاه، از تغييراتى كه در روحيه كودك و نوجوان ايجاد مى‌شود با خبرند و مى‌دانند چگونه با اين گونه تغييرات برخورد نمايند تا آنان دچار بحران روحى نشوند. مثلًا اگر نوجوان دچار افكار متضاد شود و نسبت به برخى از امور همچون نماز ترديد نمايد يا دچار ناباورى ادله دعوت كننده به نماز گردد و يا نوعى تنفر از عمل نمازگزاران را در ذهن داشته و يا اظهار كند، مى‌دانند چگونه بايد با او برخوردكرد.
والدين دانا با نوجوان مبتلا به تضاد فكرى و ترديد مدارا كرده و با رفتار محبت‌آميز و استدلال قوى به تدريج او را از اين بحران نجات مى‌دهند. امّا والدين ناآگاه با برخوردهاى تند و خشن همراه با اهانت و تحقير، نوجوان را در شرايط بدترى قرار مى‌دهند و به‌گونه‌اى با او عمل مى‌كنند كه لجاجت نموده از آداب الهى همچون نماز، فاصله بيشترى مى‌گيرد.
آگاهى از بيدارى‌هاى مختلف در وجود كودك و نوجوان و شكل‌گيرى ابعاد شخصيت آنها و برداشت صحيح از احساس و باورهاى مذهبى آنان راهگشاى والدين در هدايت بهتر فرزندان به سمتى است كه نماز را ستون دين دانسته و خود را پاى‌بند و مقيد به حفظ اين عمود قلمداد نمايند.
٢- ايمان و باور قلبى هر كس كه در مقام تأثيرگذارى و تربيت ديگران باشد لازم است‌