نماز همچون ياد دادن وضو، حمد و سوره و مانند آن اكتفاء نمى‌كنند بلكه سعى اصلى خود را پس از آموزش احكام و صورت نماز در آموزش اسرار و معارف نماز مصروف دارند. تا بتوانند بطور دقيق و عميق آنان را با مفاهيم، اهداف و آثار عبوديت و نماز آشنا كنند، به‌گونه‌اى كه خودشان با ميل و انگيزه باطنى به‌سوى نماز شتافته و خود را نيازمند به ارتباط با خداوند بزرگ كه قدرت بى‌نهايت است، بدانند.
والدين انديشمند، موانع آموزشى و تربيتى نماز را مى‌شناسند و آگاهند كه از چه شيوه‌هايى جهت رفع آنها بهره گيرند تا به مقصود نايل شوند؛ مثلًا مى‌دانند كه تربيت نماز، فقط به‌صورت پند و نصيحت و توقع از فرزند صورت نمى‌گيرد- و اگر تحقق يابد، اثر موقتى و زودگذر دارد- بلكه رفتار و شيوه‌هاى عملى و اخلاق نيكوى والدين است كه نقش سازنده و مهمى در ترغيب فرزندان به آداب الهى و نماز دارد.
والدين آگاه، از تشويق و تنبيه بجا و حساب‌شده بهره مى‌گيرند تا دچار خطا و اشتباه و يا عمل ضد تربيتى نگردند. زيرا، افراط يا تفريط در تشويق و تنبيه، اثرات تخريبى در روحيه و شخصيت كودك ايجاد مى‌كنند بطورى كه او از نماز باز مى‌ماند و به عبادت علاقه‌اى نشان نمى‌دهد. با در نظر گرفتن زمان، مكان و ديگر شرايط مناسب جهت تشويق و تنبيه، به يقين بهتر مى‌توان از آن به‌عنوان وسيله‌اى در جهت ايجاد اشتياق در روح كودك بهره گرفت. مثلًا اگر پدر يا مادرى به فرزندش بگويد، تو ديگر بزرگ شده‌اى، بايد نماز بخوانى! يا فلانى را نماز و شكوفه‌هاى زندگى ٣٩ شرايط والدين ص : ٢٩