آنها مى‌پردازيم:
١- آگاهى و معرفت‌ آگاهى و معرفت در هر امرى همچون چراغى پرنور راه صواب را از خطا بازمى‌شناساند تا آدمى به وادى جهل و گمراهى نيفتد و از هدف الهى و انسانى بازنماند.
معرفت و آگاهى حقيقى زمانى حاصل مى‌شود كه انسان نسبت به هر موضوعى شناخت كافى و صحيح داشته و از اوهام دورى كند تا گرفتار جهل مركب نگردد.
تربيت كودك و نوجوان، خاصه در زمينه نماز نيازمند شناخت و آگاهى عميقى است كه يا انسان بايد خود به اين شناخت دست يابد و يا از كسانى كه آگاه به تربيت الهى هستند، مدد مى‌گيرد.
طبق تحقيقات به‌عمل آمده، كودك در ازاى ١٥ هزار ساعت حضور در مدرسه، ٦٥ هزار ساعت در خانه به‌سر مى‌برد. «١» آيا والدين با داشتن چنين فرصت زيادى، محتاج آگاهى زياد نسبت به تربيت و هدايت كودك و نوجوان نيستند؟
آگاهى و معرفت والدين درباره تربيت دينى را مى‌توان به چند دسته تقسيم كرد:
الف- آگاهى نسبت به معارف دين: براى پاى‌بند نمودن و مأنوس كردن فرزندانمان به نماز لازم است نسبت به آنچه مربوط به نماز است آگاه باشيم تا بتوانيم به درستى آنان را راهنمايى كنيم و با ادله‌