مهربان است كه در رفتار انسان ظاهراً مى‌يابد، و عمل صالحى است كه نور آن تمام زواياى زندگى، به‌ويژه زندگى فرزندانمان را روشنى مى‌بخشد و راه سعادت و كمال را نمايان مى‌گرداند.
والدين مى‌توانند با اعمال و رفتار خود روحيه شكرگزارى را در وجود فرزندانشان پرورش دهند و روح آنان را آماده پذيرش مفاهيم و ابعاد مختلف سپاسگزارى نمايند تا بذر آن در سرزمين قلوب پاكشان جوانه زند.
گاه والدين با هم تعارض فكرى و رفتارى داشته مسايل بين خود و مربوط به زندگى مشترك را با جنجال و بحث مطرح مى‌كنند، و بر اثر رفتار جنجالى و آميخته به احساس و خشونت، كودكان را گاهى تنبيه و گاهى مورد محبت قرار مى‌دهند. در چنين وضعيتى كودك و نوجوان اعتماد به نفس خويش را از دست مى‌دهد و در محيط خانه احساس ناامنى مى‌كند، درنتيجه باور صحيحى از پايدارى رفتار والدين نسبت به محبت‌ها و نيكى‌ها پيدا نمى‌كند تا آمادگى روحى لازم براى سپاسگزارى از محبت والدين را از خود بروز دهد و اين با فرهنگ شكرگزارى مغايرت دارد.
درحالى كه والدين مى‌توانند در هر شرايطى و در قبال هر خدمت و اقدام مثبتى به بهترين وجه، در حضور كودكان از يك‌ديگر قدردانى نمايند تا آنان عملًا شكرگزارى را بياموزند. لذا از مطرح كردن اشكالات و معايب يكديگر در حضور آنان پرهيز نموده و در فرصت مناسب به حل معضلات فكرى و رفتارى خود بپردازند.
گاهى اوقات كودكان و نوجوانان به دلايل ديگرى همچون‌