بخش ١ فصل اوّل كليات‌ عبوديت، تنها راه تقرّب به بارگاه خداوند سبحان و سرچشمه فيض الهى است و انسان بنا بر فطرت خود همواره در تلاش براى رسيدن به اين درجه از كمال است.
عبد حقيقى خداوند آنچنان تسليم اوامر الهى است كه تمام افكار، رفتار و اعمالش براى خدا و در راه اوست و هر كس او را نظاره كند متذكر خداوند و قيامت مى‌شود.
جلوه‌هاى عبوديت و بندگى خداوند در هر عصرى و در هر نسلى، در سيره پاكان هويدا و آشكار مى‌گردد تا حجت را بر همگان تمام كند و كسى از هدف خلقت پروردگار كه عبوديت «١» است دور نماند.
نماز پرچم عبوديت، سرود آزادگى، گفتار عاشقانه، عروج و رهايى انسان از وابستگى است تا پيمان الهى را عمل كند و خود را به صف تسبيح‌كنندگان «٢» خداوند برساند نمازگزار در سايه نماز، به نياز فطرى خود پاسخ مى‌گويد و از اين رو آرامش قلبى «٣» يافته و فريادگر