چنانچه والدين كودك و نوجوان را در انجام كارها، فعاليت‌ها و وظايفش به خود وابسته كنند، از نظر روانى ساختار شخصيت او را متزلزل مى‌كنند؛ زيرا در اثر مراقبت و حفاظت بيش از حد پدر و مادر، اضطراب و دلهره در وجود كودك پديد آمده جرأت انجام كار يا ترك كارى را پيدا نخواهد كرد و منتظر اين است كه به او بگويند چنين كارى را انجام بدهد يا ترك كند.
كودك و نوجوانى كه فقط در اثر تذكر، نصيحت، امر و نهى و مراقبت والدين به نماز مى‌ايستد، پايدارى او به نماز در دراز مدت، اندك خواهد بود. لذا والدين پس از ارشاد عمومى و ايجاد زمينه‌ها، شرايط لازم و آگاهى دادن، الگوى خوب بودن، لازم است به كودك و نوجوان آزادى داده تا ببينند آيا به نماز عشق مى‌ورزد يا خير.
درصورتى كه جواب منفى است علت را دريافته، راه حل مناسب را اتخاذ نمايند تا اين مرحله از رشد حاصل شود و گرنه در آينده مشكل خواهند داشت.
عادت دادن مانع تربيت فعال‌ در تربيت كودك و نوجوان مى‌توان خصلت‌ها و امورى را به صورت عادت به آنان القاء كرد، به نحوى كه در بسيارى از اوقات عملى را انجام دهند يا ترك نمايند.
اين گونه رفتار و تلاش براى تربيت كودك و نوجوان مفيد، سازنده و با دوام نخواهد بود. و عادت كردن به هر كارى (اعم از خوب يا بد)